काठमाडौ । गणतन्त्र नेपालका प्रथम प्रधानमन्त्री तथा Nepal Communist Party का संयाेजक Pushpa Kamal Dahal  “Prachanda” नेपाली राजनीतिको त्यस्तो पात्र हुनुहुन्छ, जसले विगतको संघर्षलाई केवल इतिहासको पानामा सीमित राख्न चाहनुभएन; बरु त्यसलाई जीवित राख्दै नयाँ इतिहास निर्माण गर्ने आकांक्षा देखाउनुभएको छ। जनयुद्धदेखि शान्ति प्रक्रियासम्मको यात्रा आफैंमा परिवर्तनको एउटा सशक्त कथा हो—जहाँ जनताको आशा, अपेक्षा र बलिदान गहिरोसँग गाँसिएका छन्।

तर यही यात्राको बीचमा एउटा कटु यथार्थ पनि उभिएको छ।
प्रचण्डको चाहना जति स्पष्ट देखिन्छ, व्यवहारमा त्यति नै जटिल घेराबन्दी।
उहाँले पटक–पटक जनअपेक्षाअनुसारको, उत्तरदायी र जनआकर्षित पार्टी निर्माण गर्ने संकेत दिनुभएको छ। पार्टीभित्रको गुटबन्दी, पदलोलुपता र भागबण्डाको राजनीतिबाट माथि उठेर संगठनलाई जनताको भरोसामा उभ्याउने सोच उहाँका अभिव्यक्तिहरूमा स्पष्ट झल्किन्छ। तर हरेक निर्णायक मोडमा परिस्थितिले उहाँलाई आफ्नै चाहनाभन्दा फरक निर्णय गर्न बाध्य बनाएको अनुभूति हुन्छ।

यहीँ प्रश्न उठ्छ
समस्या चाहनाको हो कि संरचनाको?
व्यक्ति तयार छ, तर प्रणाली तयार छैन?
विगतको समीक्षा गर्दा एउटा तथ्य प्रष्ट देखिन्छ—
जहाँ निर्णय जनतासँग प्रत्यक्ष जोडिएको थियो, त्यहाँ पार्टी बलियो बन्यो।
जहाँ सम्झौता, दबाब र सन्तुलनको राजनीति हावी भयो, त्यहाँ जनविश्वास कमजोर हुँदै गयो।
आज फेरि एउटा महत्वपूर्ण अवसर उपस्थित छ—
प्रचण्डले चाहे जस्तो पार्टी निर्माण गर्ने।
जहाँ इतिहास केवल गौरवको विषय होइन, भविष्यका लागि मार्गदर्शन हो।
जहाँ निर्णयहरू घटक सन्तुलनले होइन, जनताको आवश्यकता र अपेक्षाले निर्धारण गर्छन्।
तर त्यसका लागि आवश्यक छ—
घेराबन्दी तोड्ने साहस र स्पष्ट निर्णय क्षमता।
अन्ततः प्रश्न फेरि प्रचण्डकै सामुन्ने उभिएको छ—
के उहाँ आफ्नै सोचअनुसारको जनमुखी पार्टी निर्माण गर्न सक्षम हुनुहुन्छ?
कि फेरि पनि बाध्यता र शक्ति सन्तुलनको राजनीतिले उहाँका कदमहरू निर्देशित गर्नेछ?
समयले यसको उत्तर दिनेछ। तर त्यो उत्तर केवल एक नेताको होइन, समग्र नेपाली राजनीतिको दिशा र भविष्यसँग गहिरोसँग जोडिएको हुनेछ।
लेखक : इन्द्रकुमार भुषाल (केन्द्रीय सदस्य, Nepal Communist Party) का हुन्।